श्रीमान प्रधानसेनापतिज्यू,
म सिंहदरबारमा कार्यरत एउटा सामान्य सिपाही हुँ। आज म आफ्नो व्यक्तिगत पीडा पोख्न होइन, हजारौँ नेपाली सेनाका सिपाहीहरूको मौन पीडा बोकेर यो पत्र लेख्दैछु।
नेपाली सेना केवल एउटा सुरक्षा संगठन मात्र होइन, नेपाली जनताको विश्वास, त्याग, अनुशासन र राष्ट्रप्रतिको समर्पणको प्रतीक हो। तर, यही पवित्र संगठनभित्र केही गैरजिम्मेवार, अहंकारी र अमानवीय सोच भएका व्यक्तिहरूका कारण इमान्दार सैनिकहरू मानसिक पीडा, अपमान र दबाब सहन बाध्य छन् भने त्यो एउटा व्यक्तिको मात्र कमजोरी होइन, संगठनकै आत्मामाथिको चोट हो।
सुर्खेतस्थित उत्तर–पश्चिम पृतना हेडक्वार्टर मात्र होइन, देशका धेरैजसो ब्यारेकहरूमा सैनिकहरूमाथि दुर्व्यवहार, मानसिक दबाब, अपमानजनक व्यवहार र असहज वातावरण सिर्जना भइरहेको गुनासो बढ्दै गएको छ। तर, बोल्न चाहने सिपाहीहरू पनि डर, दबाब र प्रतिशोधको भयका कारण मौन बस्न बाध्य छन्।
प्रधानसेनापतिज्यू,
युद्धभूमिमा गोली सहन तयार हुने सिपाहीहरू आफ्नै संगठनभित्र अपमान, डर र मानसिक यातना सहेर बाँच्न बाध्य हुनु अत्यन्त पीडादायी विषय हो। एउटा खराब व्यक्तिको व्यवहारले हजारौँ इमान्दार सैनिकहरूको मनोबल कमजोर बनाउनु हुँदैन। कुनै पनि व्यक्तिले संगठनको गरिमा र सैनिकको आत्मसम्मान भत्काउन पाउनु हुँदैन।
अनुशासन सेनाको गहना हो। तर, अनुशासनको नाममा कसैको आत्मसम्मान कुल्चिने अधिकार कसैलाई छैन। सिपाहीको शरीरमा मात्र होइन, उसको आत्मामा पनि राष्ट्र बसिरहेको हुन्छ। त्यसैले जवानहरूको सम्मान जोगिनु नै नेपाली सेनाको सम्मान जोगिनु हो।
आज धेरै सिपाहीहरू बोल्न डराइरहेका छन्। किनकि सत्य बोल्नेहरू नै दबाबमा पर्ने अवस्था बनिरहेको छ। तर, हामी अझै विश्वास गर्छौं—नेपाली सेना न्यायप्रिय संस्था हो, जहाँ सत्यलाई सदाका लागि दबाइँदैन।
त्यसैले सम्माननीय प्रधानसेनापतिज्यूसमक्ष विनम्र अनुरोध छ—यस विषयमा निष्पक्ष छानबिन होस्। पीडित सैनिकहरूको आवाज सुनियोस्। दोषी देखिनेहरूमाथि आवश्यक कारबाही होस्। किनकि संगठनको वास्तविक शक्ति केवल हतियार, पोसाक र पदले होइन, आफ्ना जवानहरूको मनोबल, सम्मान र विश्वासले टिकेको हुन्छ।
जय नेपाली सेना।
जय नेपाल।
– जीवन मगर
